| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
دوستان عزیز سلام با صدای عاشقانه و سرشار از احساس نغمه گر عشق سالهاست که خو گرفته ام. یار آشنا، مهربان و صمیمی ام هر بار که با لطافت صدایش روح خسته ام را نوازش می کند، دل به دریای مهرش میسپارم و غرق موج احساسش می شوم اما افسوس ... افسوس که سیر نمی شوم و از جوشش هزار باره این چشمه ی پویا و بی قرار، باز هم جوششی دیگر را جستجو می کنم. شما را به تماشای یک باغ پر از گل و یک آسمان پر ستاره دعوت می کنم. بشنو در هوای تو ای نازنین یار، نغمه گر عشق چه زیبا سر می دهد...
افسانه عمر در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد کس جای در این خانه ی ویرانه ندارد دل را به کف هر که دهم باز پس آرد کس تاب نگهداری دیوانه ندارد در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نیست آن شمع که می سوزد و پروانه ندارد در انجمن عقل فروشان ننهم پای دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد کس جای در این خانه ی ویرانه ندارد دل را به کف هر که دهم باز پس آرد کس تاب نگهداری دیوانه ندارد تا چند کنی قصه ی اسکندر و دارا تا چند کنی قصه ی اسکندر و دارا ده روزه ی عمر ده روزه ی عمر ده روزه ی عمر این همه افسانه ندارد ده روزه ی عمر ده روزه ی عمر این همه افسانه ندارد در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد کس جای در این خانه ی ویرانه ندارد دل را به کف هر که دهم باز پس آرد کس تاب نگهداری دیوانه ندارد چشم نرگس خواهم كه بر زلفت زلفت زلفت هر دم زنم شانه هر دم زنم شانه ترسم پریشان کند بسی حال هرکسی چشم نرگست دیوانه دیوانه دیوانه دیوانه خواهم بر ابرویت رویت رویت هر دم کشم وسمه هردم کشم وسمه ترسم که مجنون کند بسی مثل من کسی چشم نرگست دیوانه دیوانه دیوانه دیوانه یک شب بیا منزل ما حل کن دو صد مشکل ما ای دلبر خوشگل ما دردت به جان ما شد روح و روان ما شد خواهم كه بر چشمت چشمت چشمت هر دم کشم سرمه هر دم کشم سرمه ترسم پریشان کند بسی حال هرکسی چشم نرگست مستانه مستانه مستانه مستانه خواهم كه بر رویت رویت رویت هر دم زنم بوسه هر دم زنم بوسه ترسم که نالان کند بسی مثل من بسی چشم نرگست جانانه جانانه جانانه جانانه یک شب بیا منزل ما حل کن دو صد مشکل ما ای دلبر خوشگل ما دردت به جان ما شد روح و روان ما شد
هوای تو می روم و نمی رود از سر من هوای تو هوای تو ... داده فلک سزای من تا چه بود سزای تو سزای تو ... می روم و نمی رود نام تو از زبان من به که نپرسی از کسی نام من و نشان من دیگر به لب نیارم حدیث آشنایی شکسته در گلویم نوای بی نوایی نوای بی نوایی ... فتاده هستی من به کام نامرادی ز چهره ام تو گویی پریده رنگ شادی می روم و نمی رود از سر من از سر من ... می روم و نمی رود از سر من هوای تو هوای تو ... داده فلک سزای من تا چه بود سزای تو سزای تو ... می روم و نمی رود نام تو از زبان من به که نپرسی از کسی نام من و نشان من کنون که می فریبد مرا سراب هستی روم عنان دل را دهم به عشق و مستی دهم به عشق و مستی... این که شد از عشق و وفا زیر و زبر هستی من هستی من... راز دل زار مرا کرده عیان مستی من مستی من... می روم و نمی رود از سر من هوای تو
مبتلا تا بگویم من ز عشقت حکایتی نه مهربانی نه چاره سازی تا کنم از سوز پنهان شکایتی شکایتی ... نوای منی بینوای توام بلای منی مبتلای توام سرود منی چنگ و عود منی تار و پود منی منم غباری به کوی تو منم که مستم به بوی تو به بوی تو ... من که در دام هلاک افتاده ام من که چون اشکی به خاک افتاده ام عاشقی دیوانه ای افسرده جانم بی دلی بی حاصلی بی آشیانم من کیم درد آشنایی بی نصیبی بینوایی منم غباری به کوی تو منم که مستم به بوی تو به بوی تو ... شاهد افلاکی چون زلف توام جانا در عین پریشانی چون باد سحرگاهم در بی سرو سامانی من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی تو عشقی و تو جانی خواهم که تو را در بر بنشانم و بنشینم تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی من چشم تو را مانم تو اشک مرا مانی تو اشک مرا مانی ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی من چشم تو را مانم تو اشک مرا مانی تو اشک مرا مانی چون زلف توام جانا در عین پریشانی چون باد سحرگاهم در بی سرو سامانی من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی تو عشقی و تو جانی از آتش سودایت دارم من و دارد دل داغی داغی داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی
آتش عشق در همه دنیا وصف تو را می گویم از دل شب تا به سحر هر لحظه خاک رهت تا به ثریا می پویم از دل شب تا به سحر هر لحظه خاک رهت تا به ثریا می پویم باز ای جان بار دگر خاموشی چهره ی خود از نظرم می پوشی درد مرا مرغ سحر می داند دم به دم این نغمه ی غم می خواند در شب تنهایی من با دل شیدایی من بر همه کس عیان شود قصه ی تنهایی من قصه ی رسوایی من هر دم از شوق وصالت لبریزت با نگاهی از سر جان برخیزم تا نشانی آتش عشقت در دل از همه عالم غیر تو من بگریزم از همه عالم غیر تو من بگریزم تا که نگاهت یک نظر افتد بر من خنده زند مرغ چمن در گلشن دیده چرا تر نشود از شوقت جان ز شعف چون نگریزد از تن دیده چرا تر نشود از شوقت جان ز شعف چون نگریزد از تن
باز ای جان بار دگر خاموشی چهره ی خود از نظرم می پوشی درد مرا مرغ سحر می داند دم به دم این نغمه ی غم می خواند در شب تنهایی من با دل شیدایی من بر همه کس عیان شود قصه ی تنهایی من قصه ی رسوایی من
مبتلا نه همزبانی نه همنوایی تا بگویم من ز عشقت حکایتی نه مهربانی نه چاره سازی تا کنم از سوز پنهان شکایتی شکایتی نوای منی بینوای توام بلای منی مبتلای توام سرود منی چنگ و عود منی تار و پود منی منم غباری به کوی تو منم که مستم به بوی تو به بوی تو... من که در دام هلاک افتاده ام من که چون اشکی به خاک افتاده ام عاشقی دیوانه ای افسرده جانم بی دلی بی حاصلی بی آشیانم من کیم درد آشنایی بی نصیبی بینوایی منم غباری به کوی تو منم که مستم به بوی تو به بوی تو... داغ تنهایی بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم سرد مهری بین که کس بر آتشم آبی نزد گرچه همچون برق از گرمی سراپا سوختم آنقدر با آتش دل ساختم تا سوختم بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم سوختم اما نه چون شمع طرب در بین جمع لاله ام کز داغ تنهایی به صحرا سوختم سوختم از آتش دل در میان موج عشق شور بختی بین که در آغوش دریا سوختم آنقدر با آتش دل ساختم تا سوختم بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم سوختم اما نه چون شمع طرب در بین جمع لاله ام کز داغ تنهایی به صحرا سوختم سوختم از آتش دل در میان موج عشق شور بختی بین که در آغوش دریا سوختم شمع و گل هم هر کدام از شعله ای در آتشند در میان پاکبازان من نه تنها سوختم من نه تنها سوختم من نه تنها سوختم
خواب پریشان این خواب پریشان را با پلک تو می بندم چتر شب باران را بیدار شدم من بیدار شدم من بیدار شدم من بیدار شدم من در آینه پیدایی بی راز معمایی در جسم نمی گنجی بی وسوسه زیبایی ای صورت جادویی ای معجزه ی بیدار در این شب آشفته دل را به یقین بسپار دل را به یقین بسپار دل را به یقین بسپار ... آهسته بگو با من سربسته بگو با من از چشمه ی چشمانت راهی بنما تا من از عشق مهیا شو من را برسان را تا دل من را برسان تا موج تا قایق بی ساحل از عشق مهیا شو من را برسان را تا دل من را برسان تا موج تا قایق بی ساحل دل را به یقین بسپار دل را به یقین بسپار ... از چشم تو می بینم این خواب پریشان را با پلک تو می بندم چتر شب باران را بیدار شدم من بیدار شدم من بیدار شدم من بیدار شدم من
|
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه شانزدهم مرداد 1386ساعت 0:35 توسط امین
|
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
نوشته های پیشین |
|
|
فروردین 1388 مرداد 1387 مرداد 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 بهمن 1385 |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||
